Het staal dat in hoogbouw wordt gebruikt, is onderhevig aan complexe spanningsomstandigheden en moet daarom voldoen aan eisen op het gebied van hoge veiligheid en betrouwbaarheid, een lange levensduur en het vermogen om schade door aardbevingen van een bepaalde intensiteit te weerstaan. Dit betekent dat de staalplaten die in hoogbouwconstructies worden gebruikt, bepaalde speciale eigenschappen moeten bezitten, met name de volgende punten:
(1) Het moet bestand zijn tegen de schade van een bepaalde aardbevingskracht en moet aardbevingen kunnen weerstaan. Om die reden moet de staalplaat niet alleen voldoende treksterkte en vloeigrens hebben, maar ook een lage vloeigrens. Een lage vloeigrens zorgt ervoor dat het materiaal een goed vermogen heeft tot koudvervorming en een hoge plastische vervorming, meer aardbevingsenergie kan absorberen en de aardbevingsbestendigheid van gebouwen verbetert.
(2) Om goede lasprestaties te hebben, zodat er geen voorverwarming nodig is vóór het lassen en geen warmtebehandeling nodig is na het lassen, om het lassen op locatie te vergemakkelijken, waardoor de arbeidsintensiteit wordt verminderd en de arbeidsefficiëntie wordt verbeterd.
(3) Het moet een hoge plasticiteit en taaiheid hebben, zodat de staalplaat goede mechanische eigenschappen heeft.
(4) Om een ​​kleiner fluctuatiebereik van de vloeigrens te hebben. Wanneer het fluctuatiebereik van de vloeigrens groot is, kan de overeenstemming van de vloeigrens tussen verschillende delen van het gebouw afwijken van de ontwerpeisen, wat kan leiden tot plaatselijke schade en de aardbevingsbestendigheid van het gebouw kan verminderen. Daarom schrijft de Japanse norm voor dat het fluctuatiebereik van de vloeigrens niet groter mag zijn dan 120 MPa.
(5) Binnen het bereik van balk- en kolomverbindingen die door lassen zijn verbonden, wanneer de verbindingsbeperkingen sterk zijn en de trekkracht in de dikterichting van de plaat dragen, moet de staalplaat een zekere mate van lamellaire scheurweerstand hebben.